EIC onderzoekt het potentieel van energieprojecten wereldwijd

Europa Amerika Midden-OostenAPAC

In het Europese energielandschap ontvouwt zich een paradox van vooruitgang en belemmeringen. Het streven naar energiezekerheid stimuleert de offshore- en grensverkenning in de olie- en gassector (O&G), met name in de Noordzee, waar geopolitieke spanningen, inflatie en inconsistent beleid de toeleveringsketens dreigen te verstoren en projecten dreigen te vertragen. 

Ondertussen verwelkomt de sector voor offshore windenergie, gesteund door gevestigde markten als het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Denemarken en Nederland, nieuwkomers zoals Polen, Ierland, Noorwegen en Litouwen. Toch krijgt deze snelgroeiende sector te maken met uitdagingen als inflatie, stijgende kosten in de toeleveringsketen en tekortkomingen in de infrastructuur, wat naar verwachting zal leiden tot vertragingen en een afnemend momentum.

De waterstofmarkt kan een belangrijke rol gaan spelen in de Europese energiemix, grotendeels gedreven door de ambitie van Duitsland om Russisch aardgas te vervangen door Europese en wereldwijde waterstofvoorraden. Ondanks het enthousiasme staat de commerciële haalbaarheid nog in de kinderschoenen; de EU streeft naar een productie van 10 miljoen ton per jaar in 2030. Ook technologieën voor koolstofafvang en -opslag (CCS) winnen aan populariteit, ondersteund door de Net Zero Industry Act van de EU met ambitieuze doelstellingen voor 2030. De complexiteit van CO2-transport en -opslag, met name in de Noordzee, onderstreept echter dat CCS-projecten zich nog in een pril stadium bevinden.

Tegen deze achtergrond beleeft kernenergie een soort renaissance, aangewakkerd door het conflict in Oekraïne en een groeiend besef van de rol ervan bij de diversificatie van energiebronnen. Landen als het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Polen en verschillende Oost-Europese landen heroverwegen kernenergie en onderzoeken zowel grootschalige reactoren als kleinere modulaire reactoren (SMR’s).

Ook de sector van duurzame vliegtuigbrandstoffen (SAF) begint langzaam maar zeker de aandacht van Europa te trekken, waarbij het Verenigd Koninkrijk het voortouw neemt door middel van financiële stimulansen. Deze samenwerking tussen de energie- en luchtvaartsector belooft een geleidelijke maar aanzienlijke verschuiving naar schonere brandstoffen.

Het Europese energielandschap staat op een kruispunt: er zijn ambitieuze plannen en projecten, maar er zijn ook enorme uitdagingen. Een sleutelbegrip hierbij is veerkracht en een verstandige diversificatie van energiebronnen.

De exploratie- en productieactiviteiten (E&P) op het gebied van olie en gas in Noord- en Zuid-Amerika komen in een stroomversnelling, met name in Brazilië, Guyana en de Golf van Mexico (GoM). De zeer productieve pre-salt-projecten in Brazilië zijn een prioriteit geworden voor de nationale oliemaatschappij Petrobras, die van plan is de komende vijf jaar meer dan 70 miljard dollar te investeren in E&P, met een speciale focus op de ontwikkeling van drijvende productie-, opslag- en overslaginstallaties (FPSO's). 

Ondertussen blijft het Stabroek-blok in Guyana succesvolle exploratieresultaten opleveren, waardoor ExxonMobil doorgaat met verschillende fasen van veldontwikkeling, waaronder een omvangrijke fase ter waarde van 12,9 miljard dollar die naar verwachting in 2024 zal worden goedgekeurd. De Golf van Mexico blijft een strategisch aandachtspunt voor internationale oliemaatschappijen zoals Shell, BP en Chevron, die investeren in zowel zelfstandige als aangesloten ontwikkelingsprojecten, wat het blijvende potentieel van de regio onderstreept.

Tegelijkertijd zijn de VS uitgegroeid tot een belangrijke speler op het gebied van LNG-export, wat van cruciaal belang is voor de energiezekerheid van Europa in de nasleep van het conflict in Oekraïne. De toekomst van verschillende voorgestelde LNG-vervloeiingsprojecten, die een investering van 223 miljard dollar vertegenwoordigen, staat echter op losse schroeven in afwachting van beslissingen van de federale overheid na de Amerikaanse verkiezingen.

Naast deze ontwikkelingen bloeit de sector voor schone energie, met name in de VS, die op het gebied van innovatie op het gebied van schone energie het voortouw neemt in Noord- en Zuid-Amerika. Dankzij de belastingvoordelen ter waarde van 369 miljard dollar die zijn voorzien in de Inflation Reduction Act van 2022, komen projecten op het gebied van wind, zonne-energie, schone waterstof en koolstofafvang en -opslag (CCS) in een stroomversnelling. Ondanks mogelijke beleidswijzigingen als gevolg van de komende verkiezingen, wijst de tweeledige steun voor wind- en zonne-energie op aanhoudende groei. Met name offshore windenergie staat voor uitdagingen, waaronder vertragingen in de toeleveringsketen, die hebben geleid tot het annuleren van projecten, wat de complexiteit van de transitie naar hernieuwbare energiebronnen onderstreept.

Terwijl landen als Brazilië en Colombia de mogelijkheden van offshore windenergie verkennen, boekt de VS vooruitgang op het gebied van schone waterstof, met als doel een landelijke infrastructuur op te zetten die wordt ondersteund door aanzienlijke overheidsinvesteringen. 

Het Midden-Oosten ondergaat een opmerkelijke transformatie, wat blijkt uit de ambitieuze energieprojecten die momenteel in ontwikkeling zijn, met een geschatte investeringssom van ongeveer 979 miljard dollar. Deze gigantische investering duidt op een regionale verschuiving die niet alleen gericht is op het verbeteren van de olie- en gasinfrastructuur, maar ook op het omarmen van hernieuwbare energie, energieprojecten en belangrijke initiatieven op het gebied van de energietransitie. 

De Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië lopen voorop in deze stijging, met een vrijwel gelijk aandeel in de investeringen van respectievelijk 19,22 procent en 19,2 procent, gevolgd door aanzienlijke bijdragen van Irak, Oman, Qatar, Koeweit en Jordanië. Opvallend is dat olie- en gasprojecten nog steeds het landschap domineren, met een aandeel van 73,47 procent van deze projecten. De toenemende toewijzing aan hernieuwbare energie (6,34 procent) en energietransitieprojecten (5,24 procent) onderstreept echter een bewuste verschuiving naar duurzame energiebronnen.

De gegunde contracten tussen 2019 en 2024 onderstrepen de dynamiek van de sector, met name in de upstream- en downstream-sectoren. De sterke groei van de sector hernieuwbare energie, met 42 contracten, weerspiegelt echter een verschuiving naar schone energie. 

De verwachte capaciteit voor elektriciteit en hernieuwbare energie in de periode 2024-2028 plaatst Saoedi-Arabië in de voorhoede, wat aansluit bij de visie van het land om zijn energiemix tegen 2030 voor 50 procent uit hernieuwbare energiebronnen te laten bestaan. Deze ambitie weerspiegelt het bredere regionale streven naar diversificatie van energiebronnen, waarbij Oman een voortrekkersrol vervult op het gebied van groene-waterstofprojecten.

Terwijl het Midden-Oosten zijn energieambities waarmaakt, staat het op het punt zijn identiteit te herdefiniëren: van een door olie gedomineerde grootmacht naar een koploper op het gebied van duurzame energie. Deze transitie is niet louter een financiële onderneming, maar een duidelijke indicatie dat de regio zijn plannen op het gebied van schone technologie serieus neemt. 

Het energielandschap in Azië-Pacific ondergaat een ingrijpende transformatie, die wordt gekenmerkt door een subtiele verschuiving in de olie- en gassector. Hoewel de verwachting is dat de exploratieactiviteiten de komende vijf jaar zullen afnemen, neemt het elan bij de veldontwikkeling toe, wat blijkt uit een stijging van het aantal aanstaande definitieve investeringsbeslissingen (FID’s). Deze ontwikkeling duidt op een strategische verschuiving van het zoeken naar nieuwe reserves naar het verbeteren van de productiviteit van bestaande velden. De omvangrijke biedrondes in landen als Maleisië, India, Indonesië en Australië duiden echter op een heropleving van de exploratie-inspanningen, wat wijst op een strategische bijsturing in plaats van een volledige terugtrekking uit ontdekkingsinitiatieven.

Ontmanteling, met name in Australië, komt steeds meer in de schijnwerpers te staan. Aangezien de meeste offshore-installaties meer dan 30 jaar oud zijn en binnenkort ontmanteld zullen worden, biedt dit een unieke kans om deze gebieden een nieuwe bestemming te geven voor projecten op het gebied van hernieuwbare energie, met name binnen de voorgestelde zones voor hernieuwbare energie die tegen 2025 moeten zijn gerealiseerd.

In de midstream-sector weerspiegelen de verschuiving naar gasgestookte elektriciteitscentrales en de daaruit voortvloeiende focus op investeringen in LNG-hervergassingscapaciteit de overgang van de regio naar schonere energiebronnen. Het feit dat Vietnam koploper is wat betreft kapitaaluitgaven voor midstream-projecten, onderstreept de strategische investeringen die worden gedaan om deze overgang te faciliteren.

Het verhaal rond hernieuwbare energie en de energietransitie is bijzonder overtuigend, met een opvallende toename van het aantal aangekondigde projecten en investeringen die die in de traditionele energiesectoren overtreffen. Australië, India en China lopen voorop in deze transitie, gedreven door doelstellingen voor decarbonisatie en zorgen over de energiezekerheid. De groei van de markt voor stroomafnameovereenkomsten (PPA’s) voor bedrijven, aangevoerd door China, India en Taiwan, in combinatie met aanzienlijke investeringen in hernieuwbare energie, onderstreept de rol van de particuliere sector in deze transformatie.

De groeiende belangstelling voor waterstof als schone energiebron, waarbij in heel Zuidoost-Azië grootschalige projecten worden onderzocht, in combinatie met de aandacht voor technologieën voor koolstofafvang, wijst op een veelzijdige aanpak van de energietransitie. Het voortouw dat spelers in de upstream-sector en de LNG-sector nemen bij initiatieven op het gebied van koolstofafvang, illustreert eens te meer de cruciale rol van de olie- en gasindustrie bij het vormgeven van een duurzame energietoekomst voor de regio Azië-Pacific. 

Over EIC
De EIC is een van 's werelds grootste brancheorganisaties voor bedrijven die goederen en diensten leveren aan de energiesector wereldwijd. De EIC is opgericht in 1943 en is een non-profitorganisatie met meer dan 800 aangesloten bedrijven wereldwijd.

Neem deel aan de grootste bijeenkomst van professionals op het gebied van projectlading

Breakbulk Europe brengt een werkelijk internationaal publiek samen, met vertegenwoordigers uit meer dan 120 landen onder één dak. Van toonaangevende industriële fabrikanten, EPC-bedrijven en projecteigenaren tot vervoerders in alle vervoersmodaliteiten en aanverwante dienstverleners: u krijgt de kans om ze allemaal te ontmoeten.

BEZOEKERSKAART KOPEN Waarom een bezoek brengen?